گذشته ، آینده را مشخص نمی‌کند
افراد ، شرکت ها و ملت ها باید به سمت پذیرش زنجیره های تامین پایدارتری بروند.
امروزه صنعت با مسایلی رو به رو شده که به راحتی برطرف نمی‌شوند. به طور مثال ، شرکت ها هنوز بر سر بارگیری کامل رقابت می‌کنند. نبود نقدینگی نیز یک مشکل همیشگی است. نتایج یک مطالعه در اروپا درباره نبود نقدینگی نشان می‌دهد که کاهش درآمد خواروبار فروشی ها در فرانسه ، حدود ۲۰۰ میلیون یورو در هر فصل تخمین زده شده است.
زیر ساخت صنعت نیز هنوز پیچیده باقی مانده ، مانند اینکه هزینه های انرژی از جمله قیمت یک بشکه نفت هم چنان در حال افزایش است. توزیع شهری نیز هنوز یک مسئله باقی مانده و مدل آن منسوخ شده است و باید بازبینی شود. زیر ساخت ها و قوانین جدید مثل هزینه های تراکم ، نیز منجر به وضع اشکال جدید در چرخه مدیریت جریان خواهد شد.
البته این مسایل در ۱۰ سال گذشته کمی تغییر کرده‌اند ، اما هنوز راه حل واقعی پیدا و اجرا نشده است. واضح است که راه کار کنونی ، کارآمد نیست و صنعت باید روش جدیدی را اتخاذ کند.
زنجیره ارزش آینده ۲۰۱۶
گزارشی که "۲۰۱۶ زنجیره ارزش آینده" نام گرفت ، دیدگاه منحصر به فردی از تمام زنجیره ارزش با در نظر گرفتن یک زنجیره تامین گسترده به کمک منابع ، پیشرفت در تولید و سپس توزیع در سطح خرده فروش و مصرف کننده ، ترسیم کرد.
ابعاد کلیدی این دیدگاه به قرار زیر است :
– هدف فراگیر ، "کاهش زمان از منبع تا مصرف کننده" با در نظر گرفتن زنجیره ارزش به عنوان یک (کل) است ، نه دنباله‌ای از واسطه ها ، بخش ها و انبارهای از یکدیگر جدا.
– این امر نیازمند ارزیابی مجدد طرح فیزیکی زنجیره ارزش و مکانیزم های بهبود یافته برای همگام ساختن محصول با تقاضای واقعی است.
– محاسبه زمان واقعی و اشتراک اطلاعات استاندارد و انعطاف پذیر در زنجیره ارزش ، به مانند اطلاعات مربوط به نیازهای مصرف کنندگان ، بنیادی است.
– "خرید خانگی" و "توزیع محلی" با ادغام در زنجیره تامین آینده ، به عنوان بخشی از فرآیند توزیع منطقه‌ای بازتعریف خواهند شد.
مقیاس های جدید مورد نیاز
دست یافتن به این دید از زنجیره ارزش آینده ، نیازمند درک یک رویکرد متفاوت نسبت به مقیاس و اندازه گیری است که باید برای پارامتر های جدید طراحی شود. بیشتر زنجیره های تامین امروزی با "شاخص های عملکرد کلیدی" (KPIs) مانند میزان دسترسی مصرف کنندگان و کاهش هزینه ، همانند شاخص های عملکرد کلیدی مالی مثل بازگشت سرمایه (ROI) ، میزان اعتبار نشان تجاری (برند) و غیره … اندازه گیری می‌شوند.
اگرچه شاخص های عملکرد کلیدی (KPIs) کنونی می‌توانند برای اندازه گیری کارایی زنجیره تامین استفاده شوند ، اما به اندازه کافی ، پایداری زنجیره تامین را هدف قرار نمی‌دهند. به همین منظور ، شاخص های دیگری مثل مصرف انرژی ، انتشار گاز (CO2) ، تراکم ترافیک و ساده سازی زیر ساخت ، باید در مدل زنجیره تامین آینده در نظر گرفته شود. این شاخص ها ، مسایل پایداری کنونی و آینده را همانند هزینه تجارت و پایداری را نیز در نظر می‌گیرند.
حال به این شاخص های عملکرد کلیدی جدید (KPIs) نگاهی می‌اندازیم:
مصرف انرژی : شرکت ها و سازمان ها باید تلاش کنند تا از منابع انرژی قابل تجدید بیشتر استفاده کرده و روی هم رفته در عملیات خود از انرژی کمتری استفاده کنند. بنابر گزارش (چشم‌انداز انرژی سال ۲۰۰۷) ، مصرف انرژی جهانی از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۳۰ ، ۵۷ درصد افزایش خواهد یافت.
انتشار گاز دی‌اکسید کربن (CO2) : در فرآیند حمل و نقل ، میزان انتشار (CO2) به طور مستقیم به وزن ، حالت و فاصله جا به جایی بار بستگی دارد. در انبار ها و مراکز ذخیره مانند سیلو ها نیز ، میزان انتشار (CO2) مستقیما به نوع انرژی مصرف شده در عملیات روزمره مربوط می‌شود.
زنجیره های تامین آینده باید اعتبار خودشان را حتی در حالت های همکاری گسترده تر و پیجیده تر نشان دهند.
در عین حال ، دولت ها هر روز قوانینی را برای کاهش انتشار دی‌اکسید کربن وضع کرده‌اند. به طور مثال ، انگلستان برای تغییر وضعیت آب و هوا ، لایحه‌ای را در اواسط نوامبر سال ۲۰۰۷ تصویب کرد که هدف آن کاهش ۶۰ درصدی انتشار گاز دی‌اکسید کربن در سال ۲۰۵۰ است. همچنین لایحه انرژی در ایالات متحده آمریکا تمامی تولید کنندگان و سازندگان خودرو را ملزم کرده است که استاندارد مصرف یک گالن بنزین (۳.۵ لیتر) در هر ۳۵ مایل (۷۰ کیلومتر) را تا سال ۲۰۲۰ اجرایی کنند که معادل ۴۰ درصد کاهش است.
تراکم ترافیک : این عامل ، مقیاس جدیدی است که دولت های مختلف و نهاد های نظارتی از آن به عنوان یک عامل بازدارنده برای کاهش ترافیک شهری و آلودگی استفاده می‌کنند. در چندین شهر برنامه هایی را مبتنی بر اخذ مالیات برای ورود وسائط نقلیه و یا ممانعت از ورود آن ها به مناطق جغرافیایی شهری اجرا کرده‌اند.
به طور مثال ، هزینه تراکم ترافیک در لندن ، همان مبلغی است که از رانندگان برای ورود به مناطقی از شهر که به عنوان طرح ترافیک معرفی شده ، اخذ می‌شود. در آمستردام هلند نیز که روزانه میزبان پنج هزار کامیون است ، محدودیت هایی درباره اندازه ، وزن و زمان بارگیری کامیون ها اعمال می‌شود.
مصرف آب در آینده تبدیل به مسئله بزرگی خواهد شد. دسترسی به منابع آب آشامیدنی خیلی محدود خواهد شد و در پی آن تغییرات زیست محیطی به وجود خواهد آمد. سازمان های دولتی و غیر دولتی تاکنون برنامه های اطلاع رسانی و سیاست هایی را برای آگاه ساختن همگان از این نگرانی اجرا کرده‌اند ، اما به نظر می رسد که کافی نباشد و حضور دولت ها را طلب می‌کند.
حفظ امنیت نیز یک مسئله کلیدی در سال های پیش‌رو خواهد بود. برنامه های بهبود هم در بخش اطلاعات و هم برای فرآیند های فیزیکی باید در تمام روند های روزانه به کار گرفته شوند. نیازهای امنیتی در انبارداری و حمل و نقل باید برای امنیت مردم و ردیابی محصولات طبق برنامه تقویت شوند. زنجیره های تامین آینده باید اعتبار خودشان را حتی در حالت های همکاری بزرگ تر و پیچیده تر نشان دهند و شرکت ها نیز باید میزان انعطاف پذیری خود را نشان داده و این قابلیت را ارتقا دهند.
در نهایت ، ساده سازی زیر ساخت ها به عنوان یک مقیاس اصلی شناخته می‌شود. هدف این معیار ، بهینه سازی فضای کلی اشغال شده و تغییر در موقعیت انبارها و مراکز توزیع است.
مقررات و فعالیت های پایداری عمده
تعدادی از قوانین جهانی ، فوریت مسئله پایداری را آشکار ساخته‌اند. به چند مثال زیر توجه کنید:
پیمان کیوتو: ۳۶ کشور صنعتی در سال ۱۹۹۷ در کیوتوی ژاپن این قرارداد را امضا کردند. این قرارداد ، کشور های صنعتی را به کاهش گاز های گلخانه‌ای تا ۵.۲ درصد ملزم می‌کند. هدف اصلی این پیمان ، کاهش متوسط انتشار گاز (CO2) و پنج گاز گلخانه‌ای دیگر بود.
نشست آب‌وهوایی سازمان ملل متحد ، بالی ، دسامبر ۲۰۰۷. ۱۲ هزار نماینده از ۱۹۰ کشور به مدت دو هفته در بالی برای بحث درباره تغییرات آب و هوا دور یکدیگر جمع شدند. سرانجام تصمیم گرفته شد تا یک "نقشه راه" به عنوان متمم قرارداد کیوتو از اول ژانویه ۲۰۱۳ به اجرا گذاشته شود.
پروژه معرفی تولید کنندگان دی‌اکسید کربن (CO2). این پروژه متعلق به یک سازمان مردم نهاد (NGO) مستقل است که قصد دارد یک رابطه پایدار بین شرکا ، خریداران و شرکت ها در مورد مفاهیم ارزش مشترک و عملیات تجاری موثر در ایجاد تغییرات آب و هوایی ایجاد کند. در این پروژه ، تمرکز از شرکت ها به سوی زنجیره های تامین می‌رود که عامل انتشار بخش عمده‌ای از گازهای گلخانه‌ای هستند.
رهنمود اتحادیه اروپا درباره انرژی های قابل تجدید. در ۲۳ ژانویه سال ۲۰۰۸ ، اتحادیه اروپا یک طرح را درباره تغییرات جوی تصویب کرد. براساس این رهنمود ، اعضای اتحادیه اروپا باید تا سال ۲۰۲۰ ، ۲۰ درصد از انرژی خود را از منابع قابل تجدید تهیه کنند و بازار سوخت های فسیلی را نیز تا سال ۲۰۲۰ ، ۱۰ درصد کاهش دهند.
حالا که تغییراتی که باید در زنجیره تامین فیزیکی ایجاد شود را ذکر و تعریف کرده‌ایم ، به راه حل های ممکن برای عملی ساختن این امر می‌پردازیم. فصل بعدی ، ابزارهای ایجاد تغییرات مطلوب را در زنجیره تامین معرفی می‌کند.
گرد آورنده : کپ جمینی
| نویسندگان/گردآورندگان: |
| سیدناصر سعیدی |
| امیرسعید نورامین |
| منصور جوادپور |
| امیرحسین مطهری |
| فرشته کمیجانی |
| آرش بختیاری |
| محمدرضا اللهیار |
| محمود توکلی |
| سعید مدیحی |
| عبدالرضا شیخ الاسلامی |
منبع: شرکت انبارهای عمومی و خدمات گمرکی ایران
دیدگاه‌ها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.