بارها و بارها اعلام کرده‌ایم که آلودگی هوا، مهمترین چالش تهران است که اگر تداوم پیدا کند به یک فاجعه ملی بدل می‌شود و بیشترین آلایندگی پایتخت مربوط به منابع متحرک است که در این میان خودرو و موتورسیکلت‌های فرسوده بیشترین آلودگی را تولید می‌کنند.
باید مشخص شود مسئولیت کاهش آلودگی هوای پایتخت برعهده چه کسی است؟ باید مشخص شود که چه کسی و یا کسانی تهران را به این حال و روز انداخته‌اند. چرا مردم پایتخت باید سالانه صدها گرم ذرات آلاینده را استنشاق کنند؟ چرا باید میزان مرگ و میر و متوفیان بهشت زهرا در روزهای آلاینده حدود 20 درصد افزایش داشته باشد و از حدود 150 نفر به 180 نفر برسد.
چرا باید عزت و کرامت مردم تهران برای سوار شدن به واگن مترو و اتوبوس شلوغ بی آرتی شکسته شود، دولت 2750 میلیارد تومان وام برای خودروهای سواری پرداخت کرده است که با آن می‌توانستیم حداقل 2750 اتوبوس دو کابین وارد ناوگان اتوبوسرانی کنیم و حداقل روزانه 5.5 میلیون نفر مسافر را جابجا کنیم.
دولت‌ها در 10 سال اخیر اراده‌ای برای توسعه حمل و نقل عمومی نداشتند که این مسئله جای تأسف دارد و در این میان برخی دولت‌ها آبپاشی با هواپیما و فعال سازی فواره‌ها را راه حل آلودگی هوا می‌دانستند و به حمل و نقل عمومی کمک نمی‌کردند و بعضی دولت‌ها نیز با علم کامل به توسعه حمل و نقل عمومی به عنوان تنها راهکار کاهش آلودگی هوا، باز هم کمکی نمی‌کنند و در عوض تزریق میلیاردها وام برای خرید خودروهای آلاینده را در دستور کار قرار می‌دهند و این در حالیست که این مسئله تنها به ورود ده‌ها هزار خودروی آلاینده و بی کیفیت به خیابان‌ها کمک می‌کند.
کاش به جان کودکان و سالمندان پایتخت به اندازه صنعت خودرو اهمیت می‌دادیم، با شرایط موجود پیش بینی روزهای بدتر از امروز، دور از انتظار نیست.
نویسنده مقاله :سید جعفر تشکری هاشمی
منبع: پرتال جامع اطلاعات تخصصی صنعت حمل ونقل :: www.iranway.com :: به نقل از وبلاگ تین
دیدگاه‌ها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.