به گزارش پرتال حمل و نقل به قلم خلیل الله معمارزاده ، زنان امروز در جهان به‌عنوان نیروی کاری شناخته می‌شوند که ارزشی بنیادین برای موفقیت سازمان‌ها می‌آفرینند و تثبیت جایگاهشان به‌عنوان رهبر در بسیاری از صنایع ، از آموزش و پرستاری گرفته تا بانکداری ، گردشگری ، پزشکی ، تولید ، خودروسازی و حتی لجستیک و حمل‌ونقل ، رو به گسترش است .
اگرچه این حضور هر روز پررنگ‌تر می‌شود، اما در مقایسه با مشارکت مردان هنوز کم‌رنگ است ؛ به‌ویژه در صنعت هوانوردی که همچنان دیواری بلند از کلیشه‌ها و محدودیت‌ها پیش روی زنان قرار دارد .
با این حال ، داده‌های بین‌المللی از تغییر خبر می‌دهند : سهم زنان در مدیریت ارشد در جهان به حدود ۲۹ درصد رسیده و در برخی مناطق مانند اروپای شرقی و آمریکای شمالی به بیش از ۳۱ درصد نیز رسیده است و در این زمینه کشور هند بیشترین نرخ رشد جهشی مشارکت زنان در صنعت هوانوردی را در جهان طی پنج سال اخیر داراست .
این روند نشان می‌دهد که زنان آرام‌آرام نه‌تنها به حاشیه‌ها بسنده نکرده‌اند ، بلکه راه خود را به سمت قلب تصمیم‌سازی‌های کلان باز کرده‌اند .
چرا در هوانوردی این حرکت نسبت به سایر جوامع حرفه‌ای کندتر است ؟ دلایل متعددی وجود دارد : انتظارات پایین از زنان ، انتظارات و عدم اعتمادبه‌نفس پایین خود زنان به‌واسطه گَسلایتینگ مردان ، عدم استقلال فکری زنان به‌واسطه‌ی عدم استقلال مالی آنان ، دسترسی محدود به آموزش‌ها و مهارت‌های حیاتی ، فرصت‌های ناکافی برای پیشرفت و ساختارهای سیاست‌گذاری نانوشته و نابرابر .
همه‌ی این عوامل دست به دست هم داده‌اند تا رشد زنان در این صنعت بیشتر تدریجی و دشوار باشد . نمونه‌هایی در آسیا نشان می‌دهد که حتی ورود زنان فارغ‌التحصیل به این عرصه با موانع جدی روبه‌روست ، چرا که در بسیاری از فرهنگ‌های سازمانی هوانوردی ، هنوز زنان به‌عنوان افرادی ضعیف و فاقد مهارت‌ها و استعدادهای لازم شناخته می‌شوند و حتی دستمایه‌ی شوخی‌های روزمره‌ی کاری و حرفه‌ای قرار می‌گیرند و عجیب‌تر اینکه گاهی خود زنان نیز به این نگاه جنسیتی دامن می‌زنند .
با این همه ، آمار ثبت‌نام و فارغ‌التحصیلی زنان در دوره‌های آموزشی و حرفه‌ای هوانوردی (از شرکت‌های هواپیمایی و فرودگاه‌ها گرفته تا خدمات زمینی و حتی تعمیر و نگهداری) سال به سال رو به افزایش است . این یعنی عطش یادگیری ، اراده‌ی حضور و پشتکار قابل تحسینی وجود دارد ؛ تنها باید بسترهای واقعی برای شکوفایی استعدادها فراهم شود .
توانمندسازی زنان در هوانوردی نه‌فقط یک انتخاب ، بلکه ضرورتی حیاتی ، اخلاقی و انسانی است . آموزش ، توسعه‌ی مهارت‌ها، مدیریت استعداد و ایجاد فرصت‌های عادلانه ، زمینه‌ساز رهبران زن آینده در این صنعت خواهد بود .
اینجاست که پای سازمان‌های جهانی مانند سازمان ملل متحد و همکاری‌های منطقه‌ای همچون APEC به میان می‌آید که ارتقای جایگاه زنان را در اولویت خود قرار داده‌اند و آن را با اهداف توسعه‌ی پایدار ، به‌ویژه هدف پنجم خود یعنی برابری جنسیتی ، گره زده‌اند . سرمایه‌گذاری روی زنان نه‌تنها عدالت اجتماعی را محقق می‌کند ، بلکه موتور رشد اقتصادی نیز هست ؛ چرا که زنان در بسیاری موارد ، سخت‌کوش‌تر و کارآمدتر از مردان شناخته می‌شوند .
تجربه نشان داده است که زنان در محیط‌های کاری مردانه ، برای «پذیرفته شدن» باید حتی بهتر از مردان عمل کنند . این واقعیت تلخ ، اما الهام‌بخش است : هر زنی که توانسته در هوانوردی به جایگاه مهمی برسد ، نه‌تنها از دیوارهای تبعیض عبور کرده ، بلکه سقف‌های شیشه‌ای را با اراده‌ی محکم و پشتکار خستگی‌ناپذیر خود شکسته است .
در چنین فضایی ، زنان ایرانی نیز می‌توانند خود را در آینه‌ی جهان ببینند . همان‌طور که در اندونزی ، مالزی یا حتی عربستان سعودی تغییرات تدریجی رخ داده است ، در ایران نیز مسیر برای زنانی که بخواهند جسورانه گام بردارند ، در نهایت هموار خواهد شد .
تحقیقات گسترده در آسیا نشان داده‌اند که توانمندسازی زنان در هوانوردی تنها با آموزش آغاز نمی‌شود ، بلکه به مدیریت استعداد، اعتمادبه‌نفس، برندسازی فردی ، حمایت نهادی و بازتعریف سیاست‌های سازمانی نیاز دارد .
زنان باید نه‌فقط در نقش‌های خدماتی یا پشتیبانی ، بلکه در قلب صنعت یعنی خلبانی ، مهندسی ، مدیریت فرودگاه‌ها و بخش‌های ناوبری هوایی ، مدیریت شرکت‌های هواپیمایی و سیاست‌گذاری‌های کلان در سازمان‌های رگولاتوری هواپیمایی کشوری ملی جای بگیرند .
همین مطالعات همچنین یادآور می‌شوند که در بحران‌ها ـ از پاندمی کووید-۱۹ گرفته تا چالش‌های اقتصادی ـ زنان بارها در عمل اثبات کرده‌اند که می‌توانند رهبرانی پایدارتر ، مسئولیت‌پذیرتر و انعطاف‌پذیرتر از مردان باشند .
در نهایت ، واقعیت این است که صنعت هوانوردی آینده‌ای زنانه‌تر خواهد داشت ، چه جوامع بخواهند و چه نخواهند . زیرا زنان نیمه‌ی پنهان این آسمان پرهیاهو نیستند ؛ آنان از حاشیه به متن می‌آیند ، بر صندلی‌های تصمیم‌گیری می‌نشینند و به‌جای آنکه صرفاً مسافر این پرواز باشند ، خود فرمان مدیریت این پرنده‌های آهنین را در دست می‌گیرند .
برای زنان ایرانی ، این چشم‌انداز بیش از هر زمان دیگری قابل دسترس است . زنانی که پای دویدنشان را بریدند ، حالا دختران جسوری به دنیا آورده‌اند که بال پرواز دارند . جامعه‌ای که دخترانش امروز با عطش یادگیری وارد صنعت می‌شوند ، دیر یا زود شاهد روزی خواهد بود که زنان نه‌تنها همراه صنعت هوانوردی باشند ، بلکه موتور محرک و لکوموتیو اصلی تحول آن شوند ، به شرط آنکه در فرصت‌های موردیِ دست‌یافته ، بر اریکه‌ی قدرت دچار سرگیجه و توهم نشوند و بیش از هر زمان دیگر تدبیر و مکر هوشمندانه داشته باشند و خود را نماینده‌ای تاریخی در روند توسعه‌ی ملی ایران بدانند و بیش از هر زمان دیگر به کار تشکیلاتی همت گذارند و پایه‌گذار توسعه‌ی ایران از طریق تشکیلات باشند .
منتظر حضور شما در پیج اینستاگرام iranway هستیم
دیدگاه‌ها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.