در حال بارگذاری ...
  • اینکوترمز ۲۰۰۰

    نام لاتین: Incoterms 2000

    مقدمه

     

    در یک قرارداد فروش بین المللی کالا ، خریدار و فروشنده یا به عبارت دیگر واردکننده و صادرکننده هر دو مایلند که قرارداد منعقد شده به نحو احسن اجرا شود. اما در عین حال ارسال کالا از یک کشور به کشور دیگر به عنوان بخشی از معامله تجاری می تواند با خطرهایی همراه باشد. اگر کالا از میان رفته یا خسارت ببیند یا تحویل و پرداخت قیمت آن بنا به دلایلی انجام نشود ، رابطه متعاملین ممکن است آنچنان تیره گردد که راهی جز اقامه دعوی وجود نداشته باشد. بنابراین در اختیار داشتن مجموعه ای از استاندارد در مورد تعهدات فروشنده و خریدار ، می تواند به آنها در تنظیم قراردادهای فروش بین المللی کالا و تعیین مسئولیت های هر یک از طرفین کمک شایانی بنماید و بدین ترتیب مانع از بروز اختلافات بعدی شود.

     

    اینکوترمز یا اصطلاحات بازرگانی بین المللی که اتاق بازرگانی بین المللی برای نخستین بار آن را در سال ۱۹۳۶ تهیه کرده است ، متداول ترین مجموعه استاندارد در مورد وظایف فروشنده و خریدار در قراردادهای فروش بین المللی کالا محسوب می شود. اصطلاحات این مجموعه براساس توافق متعاملین به صورت جزئی از قرارداد در می آید. بنابراین ، اگر در قرارداد فروش بین المللی کالا به یکی از این اصطلاحات اشاره و تصریح شود که اصطلاح مزبور طبق اینکوترمز مورد تفسیر قرار می گیرد ، مقررات اینکوترمز در خصوص آن اصطلاح وارد قرارداد خواهد شد و شکل قرارداد نیز تاثیری بر این امر ندارد. البته در مورد برخی مسایل ، از جمله چگونگی حل و فصل اختلافات احتمالی باید توافق جداگانه ای در قرارداد صورت گیرد و اینکوترمز ناظر بر آنها نمی باشد.

     

    شکل اینکوترمز ۲۰۰۰ -  برای مشاهده تصویر با کیفیت بالاتر اینجا کلیک کنید

     

    طرفین قرارداد نه تنها می توانند اینکوترمز را به عنوان مبنای کلی قراردادشان بپذیرند ، بلکه همچنین ممکن است بنا به توافق ، تغییراتی در این اصطلاحات به وجود آوردند تا آنها را با فعالیت تجاری ویژه یا نیازها و انتظارات خود منطبق سازند. به هر حال ، باید توجه داشت که افزایش وظایف فروشنده یا برعکس ، خریدار نباید به گونه ای باشد که ویژگی های اصلی اصطلاح مورد استفاده در قرارداد را خدشه دار سازد.

     

    اینکوترمز ۲۰۰۰ که به دنبال تجدیدنظرهای ۱۹۵۳ ، ۱۹۶۷ ، ۱۹۷۶ ، ۱۹۸۰ ، ۱۹۹۰ منتشر گردیده ، شامل ۱۳ اصطلاح است که در چهار گروه E ، F ، C و D طبقه بندی شده اند و به ترتیب یک ، سه ، چهار و پنج اصطلاح را در بر می گیرند. معیار طبقه بندی مزبور میزان وظایف فروشنده در زمینه تحویل کالا به خریدار است.

     

     

     

    اصطلاحات اینکوترمز

     

    اینکوترمز ۲۰۰۰

       گروه E

       نطقه عزیمت

    تحویل کالا در محل کار

    EXW

    EX Works

       گروه F

       قسمت اعظم کرایه پرداخت نمی شود

    تحویل کالا در محل مقرر به حمل کننده

    FCA

    Free Carrier

    تحویل کالا در کنار کشتی

    FAS

    Free Alongside Ship

    تحویل کالا روی عرشه کشتی

    FOB

    Free On Board

       گروه C

       قسمت اعظم کرایه پرداخت می شود

    هزینه و کرایه تا بندر مقصد

    CFR

    Cost and Freight

    پرداخت کرایه حمل کالا تا مقصد

    CIF

    Cost Insurance and Freight

    پرداخت کرایه حمل کالا تا مقصد

    CPT

    Carriage Paid To

    پرداخت کرایه حمل  و بیمه کالا تا مقصد

    CIP

    Carriage and Insurance Paid To

       گروه D

       نقطه ورود کالا

    تحویل کالا در مرز

    DAF

    Delivered At Frontier

    تحویل کالا روی عرشه کشتی در بندر مقصد

    DES

    Delivered EX Ship

    تحویل کالا روی اسکله در بندر مقصد

    DEQ

    Delivered EX Quay

    تحویل کالا در محل مقرر بدون ترخیص و بدون پرداخت حقوق و عوارض گمرکی

    DDU

    Delivered Duty Unpaid

    تحویل کالا در محل در مقصد با ترخیص و با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی

    DDP

    Delivered Duty Paid

     

     

     

    ۱- تحویل کالا در محل کار (نام محل مقرر) (EXW)

     

    اصطلاح تحویل کالا در محل کار به این معناست که فروشنده ، تحویل کالا را هنگامی به انجام می رساند که آن را در محل کار خود (یعنی کارگاه ، کارخانه ، انبار و غیره ...) به صورتی که برای صادرات ترخیص نشده است و در وسیله نقلیه دریافت کننده کالا بارگیری نشده است ، در اختیار خریدار قرار می دهد. بنابراین ، اصطلاح مزبور مبین حداقل تعهد برای فروشنده است. خریدار باید مسئولیت تمام هزینه های کالا و خطرهای متوجه آن را در جریان تحویل گرفتن کالا از محل کار فروشنده تقبل کند. البته اگر طرفین مایل باشند که فروشنده مسئولیت بارگیری کالا را برای جابجایی به عهده گیرد و خطرها و هزینه های این بارگیری را تقبل کند ، این امر باید با افزودن عبارتی صریح بدین منظور در قرارداد فروش روشن شود. هنگامی که خریدار نمی تواند به طور مستقیم یا غیرمستقیم تشریفات صدور کالا را انجام دهد ، نباید از این اصطلاح استفاده شود. در چنین اوضاع و احوالی باید اصطلاح تحویل کالا در محل مقرر به حمل کننده (FCA) را به کار برد ، مشروط بر اینکه فروشنده موافقت کند که کالا را به هزینه و مسئولیت خود بارگیری خواهد کرد.

     

     

     

    ۲- تحویل کالا در محل مقرر به حمل کننده (نام محل مقرر) (FCA)

     

    اصطلاح تحویل کالا در محل مقرر به حمل کننده بدین معناست که فروشنده تحویل کالا را هنگامی به انجام می رساند که آن را پس از ترخیص برای صدور در محل مقرر در اختیار حمل کننده تعیین شده از طرف خریدار ، قرار دهد. باید متذکر شد که محل انتخاب شده برای تحویل ، بر تعهد بارگیری و تخلیه کالا در این محل تاثیر دارد. اگر تحویل در محل کار فروشنده انجام پذیرد ، فروشنده مسئولیت بارگیری را به عهده دارد. چنانچه بارگیری در محل دیگری صورت گیرد ، فروشنده مسئول تخلیه نیست. از این اصطلاح می توان برای هر شیوه ای از حمل و نقل از جمله حمل و نقل مرکب استفاده کرد.

     

     

     

    ۳- تحویل کالا در کنار کشتی (نام بندر بارگیری) (FAS)

     

    تحویل کالا در کنار کشتی بدین معناست که فروشنده تحویل کالا را هنگامی به انجام می رساند که کالا در بندر بارگیری تعیین شده ، در کنار کشتی قرار گیرد. به عبارتی خریدار از این لحظه به بعد باید کلیه مخارج کالا و خطرهای از میان رفتن یا آسیب دیدن آن را تقبل نماید.

     

    اصطلاح FAS ایجاب می کند که فروشنده کالا را جهت صدور ترخیص کند. این بر خلاف نسخه های قبلی اینکوترمز است که در آنها از خریدار خواسته می شد ترتیبات ترخیص کالا برای صدور را فراهم آورد. البته اگر طرفین مایل باشند که خریدار کالا را برای صدور ترخیص کند ، این امر باید با افزودن عبارتی صریح بدین منظور در قرارداد فروش روشن شود. این اصطلاح فقط برای حمل و نقل از طریق دریا یا آبراه های داخلی کاربرد دارد.

     

     

     

    ۴- تحویل کالا روی عرشه کشتی (نام بندر بارگیری) (FOB)

     

    اصطلاح تحویل کالا روی عرشه کشتی بدین معناست که فروشنده ، تحویل کالا را هنگامی به انجام می رساند که کالا در بندر بارگیری تعیین شده ، از لبه کشتی عبور کند. به عبارتی خریدار از این لحظه به بعد باید مسئولیت کلیه مخارج کالا و خطرهای از میان رفتن یا آسیب دیدن آن را تقبل کند. اصطلاح FOB مستلزم آن است که فروشنده کالا را جهت صدور ترخیص کند. این اصطلاح فقط برای حمل و نقل دریا یا آبراه های داخلی کاربرد دارد. اگر طرفین قصد تحویل کالا یا عبور آن را از لبه کشتی ندارند ، باید از اصطلاح تحویل کالا در محل مقرر به حمل کننده (FCA) استفاده شود.

     

     

     

    ۵- هزینه و کرایه تا بندر مقصد (نام بندر مقصد) (CFR)

     

    اصطلاح هزینه و کرایه تا بندر مقصد بدین معناست که فروشنده تحویل کالا را هنگامی به انجام می رساند که کالا در بندر بارگیری از لبه کشتی عبور کند. فروشنده باید هزینه ها و کرایه لازم جهت حمل کالا تا بندر مقصد را بپردازد ، اما مسئولیت خطر از میان رفتن یا آسیب دیدن کالا و همینطور هرگونه هزینه اضافی ناشی از حوادثی که پس از تحویل روی می دهد از فروشنده به خریدار منتقل می شود.

     

    اصطلاح CFR ایجاب می کند که فروشنده کالا را جهت صدور ترخیص کند. این اصطلاح فقط برای حمل و نقل از طریق دریا یا آبراه های داخلی کاربرد دارد. اگر طرفین قصد تحویل کالا با عبور آن از لبه کشتی را ندارند ، باید از اصطلاح پرداخت کرایه حمل کالا تا مقصد (CPT) استفاده شود.

     

     

     

    ۶- هزینه ، بیمه و کرایه تا بندر مقصد (نام بندر مقصد) (CIF)

     

    اصطلاح هزینه ، بیمه و کرایه تا بندر مقصد بدین معناست که فروشنده تحویل کالا را هنگامی به انجام می رساند که کالا در بندر بارگیری از لبه کشتی عبور کند. فروشنده باید هزینه ها و کرایه لازم جهت حمل کالا تا بندر مقصد را بپردازد ، اما مسئولیت خطر از میان رفتن یا آسیب دیدن کالا و همینطور هرگونه هزینه اضافی ناشی از حوادثی که پس از تحویل روی می دهد ، از فروشنده به خریدار منتقل می شود. البته در اصطلاح CIF ، فروشنده همچنین باید خطر از میان رفتن یا آسیب دیدن کالا در جریان حمل و نقل را که مسئولیت آن به عهده خریدار است ، تحت پوشش بیمه دریایی قرار دهد. در نتیجه فروشنده قرارداد بیمه را منعقد و حق بیمه را پرداخت می کند. خریدار باید توجه کند که طبق اصطلاح CIF ، فروشنده تنها ملزم به تهیه حداقل پوشش بیمه می باشد. اگر خریدار بخواهد از حمایت پوشش بیمه بیشتری برخوردار باشد ، یا باید با فروشنده درباره این حد صراحتا به توافق برسد یا اینکه خود ترتیب بیمه اضافی را فراهم آورد.

     

    اصطلاح CIF ایجاب می کند که فروشنده کالا را جهت صدور ترخیص کند. این اصطلاح فقط در مورد حمل و نقل از طریق دریا یا آبراه های داخلی کاربرد دارد. اگر طرفین قصد تحویل کالا یا عبور آن از لبه کشتی را ندارند ، باید از اصطلاح پرداخت کرایه حمل و بیمه کالا تا مقصد (CIP) استفاده شود.

     

     

     

    ۷- پرداخت کرایه حمل کالا تا مقصد (نام محل مقرر در مقصد) (CPT)

     

    اصطلاح پرداخت کرایه حمل کالا تا مقصد به این معناست که فروشنده ،‌ کالا را به حمل کننده ای که خود تعیین کرده است تحویل می دهد ، اما به علاوه باید هزینه لازم جهت حمل کالا تا مقصد مقرر را بپردازد. به عبارتی خریدار مسئولیت کلیه خطرهای متوجه کالا و هرگونه هزینه های دیگر آن پس از تحویل را تقبل می کند. حمل کننده به معنای هر شخصی است که در قرارداد حمل و نقل تعهد می کند حمل کالا را از طریق راه آهن ، جاده ، دریا ، هوا ، آبراه های داخلی یا ترکیبی از این شیوه ها انجام دهد یا ترتیبات انجام آن را فراهم آورد.

     

    اگر از حمل کنندگان متعددی برای حمل کالا به مقصد مقرر استفاده شود ، مسئولیت خطرهای متوجه کالا هنگامی منتقل می گردد که کالا به نخستین حمل کننده تحویل داده شود. از این اصطلاح می توان برای انواع شیوه های حمل و نقل از جمله حمل و نقل مرکب استفاده کرد.

     

     

     

    ۸- پرداخت کرایه حمل و بیمه کالا تا مقصد (نام محل مقرر در مقصد) (CIP)

     

    اصطلاح پرداخت کرایه حمل و بیمه کالا تا مقصد به این معناست که فروشنده کالا را به حمل کننده ای که خود تعیین کرده است تحویل می دهد ، اما به علاوه باید هزینه لازم جهت حمل کالا تا مقصد مقرر را بپردازد. به عبارتی خریدار مسئولیت کلیه خطرهای متوجه کالا و هرگونه هزینه های اضافی آن پس از تحویل را تقبل می کند. البته در اصطلاح CIP فروشنده همچنین باید خطر از میان رفتن یا آسیب دیدن کالا در جریان حمل و نقل را که مسئولیت آن به عهده خریدار است ، تحت پوشش بیمه قرار دهد. در نتیجه فروشنده قرارداد بیمه را منعقد و حق بیمه را پرداخت می کند.

     

    خریدار باید توجه کند که طبق اصطلاح CIP فروشنده تنها ملزم به تهیه حداقل بیمه می باشد. اگر خریدار بخواهد از حمایت پوشش بیمه بیشتری برخوردار باشد ، یا باید با فروشنده درباره این حد صراحتا به توافق برسد یا اینکه خود ترتیبات بیمه اضافی را فراهم کند.

     

     

     

    ۹- تحویل کالا در مرز (نام محل تعیین شده در مرز) (DAF)

     

    اصطلاح تحویل کالا در مرز بدین معناست که فروشنده تحویل کالا را هنگام به انجام می رساند که آن را پس از ترخیص برای صدور و نه برای ورود ، روی وسیله نقلیه آورنده کالا ، به صورت تخلیه نشده ، در نقطه و محل تعیین شده در مرز ، اما قبل از مرز گمرکی کشور مجاور ، در اختیار خریدار قرار دهد. واژه مرز ممکن است برای هر مرزی ، از جمله مرز کشور صادرکننده به کار رود. بنابراین حائز اهمیت بسیار است که مرز مورد نظر همواره با ذکر نام نقطه و محل در اصطلاح مزبور ، دقیقا تعیین گردد.

     

    البته اگر طرفین مایل باشند که فروشنده مسئولیت تخلیه کالا از وسیله نقلیه آورنده آن را به عهده گیرد و خطرها و هزینه های تخلیه را تقبل کند ، این امر باید با افزودن عبارتی صریح بدین منظور در قرارداد فروش روشن شود. از این اصطلاح می توان برای انواع شیوه های حمل و نقل و هنگامی که کالا در مرز زمینی تحویل داده می شود استفاده کرد.

     

    هنگامی که تحویل کالا در بندر مقصد ، روی عرشه کشتی یا روی اسکله (بارانداز) صورت می گیرد ، باید اصطلاحات تحویل کالا روی عرشه کشتی در بندر مقصد (DES) و تحویل کالا روی اسکله در بندر مقصد (DEQ) را به کار برد.

     

     

     

    ۱۰- تحویل کالا روی عرشه کشتی در بندر مقصد (نام بندر مقصد) (DES)

     

    اصطلاح تحویل کالا روی عرشه کشتی در بندر مقصد به این معناست که فروشنده تحویل کالا را هنگامی به انجام می رساند که آن را در بندر مقصد تعیین شده ، روی عرشه کشتی قبل از ترخیص برای ورود در اختیار خریدار قرار دهد. فروشنده باید کلیه هزینه ها و خطرهای حمل کالا را تا بندر مقصد تعیین شده و قبل از تخلیه تقبل کند. اگر طرفین مایل باشند که فروشنده مسئولیت هزینه ها و خطرهای تخلیه کالا را تقبل کند ، باید از اصطلاح تحویل کالا روی اسکله در بندر مقصد (DEQ) استفاده کرد.

     

     

     

    ۱۱- تحویل کالا روی اسکله در بندر مقصد (نام بندر مقصد) (DEQ)

     

    اصطلاح تحویل کالا روی اسکله در بندر مقصد بدین معناست که فروشنده تحویل کالا را هنگامی به انجام می رساند که آن را در بندر مقصد تعیین شده روی اسکله (بارانداز) تخلیه کند. اصطلاح DEQ ایجاب می کند که خریدار کالا را جهت ورود ترخیص کرده مخارج کلیه تشریفات و همین طور حقوق و عوارض ، مالیات ها و سایر هزینه های متعلق به ورود را پرداخت کند. این برخلاف نسخه های قبلی اینکوترمز است که آنها از فروشنده می خواستند ترتیبات ترخیص کالا برای ورود را فراهم آورد.

     

    اگر طرفین مایل باشند پرداخت تمام یا بخشی از هزینه های متعلق به ورود کالا جزء تعهدات فروشنده باشد ، این امر باید با افزودن عبارتی صریح بدین منظور در قرارداد فروش روشن شود. این اصطلاح فقط هنگامی کاربرد دارد که کالا با استفاده از حمل و نقل دریایی یا آبراه داخلی یا حمل و نقل مرکب ، در بندر مقصد ، به صورت آماده برای تخلیه از کشتی ، به اسکله (بارانداز) تحویل داده شود. البته اگر طرفین مایل باشند که فروشنده مسئولیت خطرها و هزینه های جابجایی کالا از اسکله به محلی دیگر (انبار ، پایانه ، ایستگاه حمل و نقل و غیره) واقع در بندر یا خارج از آن را به عهده گیرد ، باید از اصطلاحات تحویل کالا در محل مقرر در مقصد بدون ترخیص و بدون پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDU) یا تحویل کالا در محل مقرر در مقصد با ترخیص و با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDP) استفاده کرد.

     

     

     

    ۱۲- تحویل کالا در محل مقرر در مقصد بدون ترخیص و بدون پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (نام محل مقرر در مقصد) (DDU)

     

    اصطلاح تحویل کالا در محل مقرر در مقصد بدون ترخیص و بدون پرداخت حقوق و عوارض گمرکی بدین معناست که فروشنده کالا را قبل از ترخیص برای ورود و به صورتی که از وسیله نقلیه آورنده کالا تخلیه نشده است ، در محل مقرر در مقصد ، به خریدار تحویل می دهد. فروشنده باید مسئولیت خطرهای متوجه کالا و هزینه های آن تا این محل ، غیر از هرگونه حقوق و عوارض (این واژه شامل مسئولیت و قبول خطرهای انجام تشریفات گمرکی و پرداخت هزینه های این تشریفات ، حقوق و عوارض گمرکی ، مالیات ها و دیگر مخارج می شود) متعلق به ورود کالا به کشور مقصد را ، در صورت اقتضاء تقبل کند. این حقوق و عوارض و همین طور هرگونه هزینه ها و خطرهای ناشی از قصور خریدار در ترخیص به موقع کالا جهت ورود به عهده وی خواهد بود.

     

    البته اگر طرفین مایل باشند که فروشنده تشریفات گمرکی را انجام دهد و هزینه ها و خطرهای ناشی از آن همچنین برخی مخارج متعلق به ورود کالا را تقبل کند ، این امر با افزودن عبارتی صریح بدین منظور در قرارداد فروش ، روشن می شود.

     

    از این اصطلاح می توان برای انواع شیوه های حمل و نقل استفاده کرد ، مگر هنگامی که تحویل کالا روی عرشه کشتی یا روی اسکله (بارانداز) در بندر مقصد صورت می پذیرد که در این حالت باید اصطلاحات تحویل کالا روی عرشه کشتی در بندر مقصد (DES) یا تحویل کالا روی اسکله در بندر مقصد (DEQ) را به کار برد.

     

     

     

    ۱۳- تحویل کالا در محل مقرر در مقصد با ترخیص و با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (نام محل مقرر در مقصد) (DDP)

     

    اصطلاح تحویل کالا در محل مقرر در مقصد با ترخیص و با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی بدین معناست که فروشنده کالا را پس از ترخیص برای ورود ، و به صورتی که از وسیله نقلیه آورنده کالا تخلیه نشده است ، در محل مقرر در مقصد ، به خریدار تحویل می دهد. فروشنده باید کلیه مسئولیت خطرهای متوجه کالا و هزینه های آن تا این محل ، از جمله هرگونه حقوق و عوارض (این واژه شامل مسئولیت و قبول خطرهای انجام تشریفات گمرکی و پرداخت هزینه های این تشریفات ، حقوق و عوارض گمرکی ، مالیات ها و دیگر مخارج می شود) متعلق به ورود کالا به کشور مقصد را ، در صورت اقتضاء ، تقبل کند.

     

    در حالی که اصطلاح تحویل کالا در محل کار (EXW) مبین حداقل مسئولیت فروشنده است ، اصطلاح DDP از حداکثر تعهد فروشنده حکایت می کند.

     

    تذکر : اگر فروشنده نتواند به طور مستقیم یا غیرمستقیم مجوز ورود را اخذ کند ، نباید از این اصطلاح استفاده کرد.

     




    مطالب مرتبط

    نظرات کاربران (3)